Nga Ilir Ikonomi

Në gusht 1924, kur ishte kryeministër i Shqipërisë, Fan Noli i dërgoi mikut të tij Kostandin Tashko në Boston katër strofa që i kishte përkthyer nga Rubajat e Omar Khajamit, dijetar dhe poet i Persisë së lashtë. Tashkoja i botoi vjershat në gazetën Dielli, pa e zbuluar emrin e përkthyesit.

Ai shkruante: “Një miku im fort i nderuar më dërgoi ca strofe vjershash. Ky i bekuar është një nga ata të cilëve bota u ka rënë më qafë, se është i detyruar të merret me gjëra dhe njerëz që s’i shijon dhe s’e shijojnë”.

Tashkoja e botoi përkthimin e Nolit krahas atij të anglezit Edward Fitzgerald, që lexuesit të bënin krahasimin mes dy stileve.

Shumë shpejt u kuptua se përkthimi i Nolit ishte një krijim i mirëfilltë – rrinte aq bukur për nga ritmi, eleganca dhe fryma, saqë edhe sot shërben si shembull se ç’mund të bëjë një përkthyes me materialin që ka në dorë, sado i rëndomtë që të duket.