Nga Mimoza Prifti

Mbremjen e djeshme u takuam me disa miq te vjeter shqiptare, miqesi e hershme nga vitet e punes ne Tirane.
Kohe e gjate qe nuk ishim takuar ne grup, si gjithmone ne raste te tilla kersheria dominon dhe dikton bisedat.

Bisedat kaluan nga nje teme ne tjetren.
Zgjodha rolin e degjueses pa dashur te ushqej kuriozitetin e tepruar, pa dashur te perball mendimet apo idete, pa dashur te ngjall diskutim te panevojshem.

Nje nga zonjat hapi temen e “Titan-it”, 5 pasanikeve qe u mbyten prane Titanikut.

Une qe deri ate cast nuk kisha folur, harrova rolin e degjueses, tregova lajmin me te fundit qe kisha lexuar:
Mbi 300 njerez te varfer nga Senegali, te humbur ne det ne udhetimin e tyre drejt Spanjes.

Cuditerisht per keta qindra njerez qe humbin oqeanit askush nuk vihet ne kerkim, mjaftohen me nje lajm te shkurter e te transmetuar teper qete.

Pra paraja dhe pas vdekjes dominon emrin dhe vendprehjen e tyre.

– Eshte kapitalizem moj Moza, ma kthen zonja duke qeshur. Dhe kapitalizmi te pi gjakun, apo e ke harruar kapitalizmin qe kemi studiuar ne fakultet.

Jane jete njerezish, ja ktheva qete. Apo dhe jetet i perkasin kapitalizmit?

– Ti Moza, gjithmone ke patur mendime komuniste, ma kthen i shoqi i saj, vetem ne komunizem jetet dhe vlerat e njeriut barazpeshojne. Sinqerisht ta them, je komuniste me kete humanizem. Zgjohu nga gjumi, behu neutrale ne ndjesi, behu komformiste sic jemi te gjithe. Keshtu dikur, keshtu dhe sot ti, kush po pyet sa po mbyten, varu trasten po s’fut gje ne trasten tende.

Qesha me shpirt, nuk u mbaj meri miqve.

Jetojme vertet ne kohe te eger, kapitalizmi ka pushtuar pothuajse gjithcka.

Aty ku nuk ka mundur akoma te pushtoje mendjen dhe shpirtin, sipas kapitalizmit aty lulezon i eger komunizmi.

Sa e veshtire qenka te shohesh e te mendosh ndryshe, sa e veshtire qenka te ndjesh dhimbjen njerezore dhe ta shprehesh ate, sa e veshtire qenka te mos jesh pjese e turmes.

Sa veshtire qenka te jesh “delja e zeze” ne turmen e “mencur” kapitaliste.

****

Dita e djeshme, ishte dita qe mberrita ne Kanada, mbi dy dekada para. E ndava kete dite me miqte kapitaliste shqiptaro kanadeze, me miqte e integruar me se miri me etiken dhe jeten e ketij vendi.

Sepse mendjen dhe shpirtin nuk ta jep vendi, as boshtin dhe as dinjitetin; ne se i ke, ato te perkasin ty dhe vetem ty.

Mendimet dhe idete jane personale, respekti njerezor eshte ai qe mban miqesi e shoqeri.