Nga Mimoza Prifti

Dikur, te moshuarit, respektoheshin per moshen, gezonin perkujdesjen dhe respektin e me te rinjve, vendoseshin ne krye te tavolines ne dasma e gezime.

Kohen e kalonin duke u perkujdesur per niper e mbesa, duke luajtur letra apo tavell me bashkemoshataret, duke gezuar ne paqe pleqerine dhe fisnikeruar fjalen dhe dhembshurine.

Sot interneti, informacioni pa fre, levizja e lire pothuajse ka ndryshuar ne menyre drastike sjelljen dhe perqasjen e tyre dhe ndaj tyre.
Te moshuarit, pa dashur ti pergjithesoj, kane harruar moshen dhe po kerkojne me ngulm te jene ze aktiv ne gjuhesi, ne ekonomi, ne histori, ne politike, ne art, ne komunikimin dixhital, ne gjithcka packa se kane apo jo formimin e duhur. Kane harruar qe dikur ishin te rinj, dhe fjala u perkiste njerezve te fushes dhe te punes, u perkiste te rinjve.
Kane harruar qe mencuria vjen me moshe, dhe mencuria flet kur e pyesin, flet kur dhe ku duhet folur, flet per te sjelle dashuri e harmoni e jo per te diktuar egon deshirat, flet per tu lene rruge e mbeshtetje te rinjve.

Dhe bota eshte ne kete kaos ku jemi sot sepse ekuilibrat njerezore jane thyer, mosha nuk po njeh veten dhe vendin qe i takon.

Teknologjine dhe zhvillimin po e sjellin te rinjte, punen e bejne te rinjte; ndersa drejtimin me hir apo pahir qe nga familja-qeliza baze e shoqerise, hap pas hapi hallkave e deri ne instancen me te larte globale me eksperience e dhembe ujqerish dikton e komandon mosha e trete.
Kjo mosperputhje e jetes aktive prodhuese-rigjeneruese me ate drejtuese-komanduese vegjetuese nuk sjell kurre prosperitet dhe progres.

Cdo moshe ka kohen e vet, kontributin e llojit te vet, ka misionin e vet; e ne se keto shkojne ne rrugen e duhur, ne harmoni me kohen, njeri brez punon, dhe tjetri gezon frutet e jetes dhe kontributit te dhene. Atehere me ligjet e natyres, jeta vazhdon e paqte, è mencur.