Nga Rezarta Reçi

Ndërsa po shkruaj diku për jetën dhe vdekjen, qëndrimin në jetë a ikjen prej saj, ndërsa në veshët e mi kumbojnë copëza lajmesh nga më të çuditshmet dhe nga më të komplikuarat,copëza zënkash dhe nuanca ligësish të panevojshme, fragmente personalitetesh cunguar nga rrethanat a pamundësia, ndërsa shoh foto njerëzish lumturakë me sy që rrezëllijnë nga kënaqësia a ndjej lotin e dikujt që rrëshqet faqes pa u ndjerë për njëmijë e një arësye apo pa arësye fare, ndërsa i gëzohem lajmit të lindjes së bebushave a revoltohem me injorancën që do të na imponohet, ndërsa strukem vetëm e për të shmangur rrëmujën e një ditënate kaotike që i ka të gjitha sa më sipër brënda,dëgjoj muzikë e rilexoj Kunderën që aq mjeshtërisht të pohon çfarë ti ke kaluar nëpër mend për identitetin , të qënësishmen, dashurinë, lirinë, mallin, mungesën, pamundësinë..

Bindem më shumë për vlerën e çastit të pakthyeshëm, të jetës – dhuratë të papërsëritshme..

Jepi sensin e duhur!

Mos bjer në grackën e kotësisë

Duaj!

Provo të duash momentin, veten..

Dhe pak kohë jemi, sepse dhe shekuj nëse janë, çohen dëm nga e keqja dhe mosdashuria!