Nga Luan Rama

Motra ime e ëmbël që dhe në gjithë botën ta kërkoj nuk do ta gjej më. E megjithatë e kam gjithnjë këtu, ndër duar, ngjizur në frymën dhe sytë e mi…

———–

Ti shkoje…

Nën dritën e bardhë të neonit
shtrirë në agoni
ti ngrije duart lart për të ikur si engjëlli
“Dhashë shpirt!” më the ti
ndërsa unë të shihja i plagosur
pa mundur ta ndal ikjen tënde,
Si vallë kështu?
Duar të nderur që dridheshin
që dikur mbi pëllëmbë kishin mbajtur
veç jetë e dashuri,
pjellën dhe dhimbjen e kohës së mbrapshtë
vdekjen e mëmës dhe atit,
shkoje ashtu me duart ngritur
duke shkelur mbi një liqen lotësh…
ti motër,
Hirësia ime,
dashuria ime e gjakut,
gjithnjë e purpurt
në zemrën time mavi
bërë nga plaga e hapur që ende klith
nën zë,
nën qiej të murmë vetmitarë
pa re dhe zogj,
mërmërimë murgu,
pëshpërimë…
Ti shkoje,
më rishfaqeshe dhe ikje sërish
shkisje në botën tjetër pa fjalë
e unë s’dija ç’të bëja
me këtë flutur të bukur dhe flatra që shndrisnin ende
me këtë flutur që më trazonte çdo çast
në natën time të gjatë
në qiejt e botës
dhe këtë humbëtirë të pafund…