Nga Odise Kote

Tani shenjat dalluese janë të qarta. Gjumi i shkrimtarit është si droja brishtake, lakuriqe, turpëruese para turmës mosbesuese, ndërsa tek zyrtari si vija e drejtë e kujdesshme në fletoren e nxënësit të dalluar.

Tek i pari, flaka e beftë e zjarrit shpërthen aty nga fillimi i mesnatës. Prej atij çasti truri nuk ndal së shkrepuri mahnitjet, dmth fotografi imagjinate, trille, ngjarje të pakryera.

Bredh. Është lumë i egër. Pa fre.
Kërkon diçka që e tërheq.

Tê pamundur mbase.

Shkrepjet si adresat e reja të udhëtimit shëtisin dhe ato gjithandej.

Ku të mundin.

Nëpër stacionet ku ka dritë, aty ku imagjinata digjet si eshkë. Pandalim.
Bëf ..bëf…

Mbase ndalen pak aty ku dhembshuria është pak më e rëndësishme se fuqia …!

Ai tjetri, e ka gjumin të rëndë, të patrazuar, të paqtë, të shtrirë, linear.

Të gjitha ndodhitë e vogla të ditës i ka stopuar. Gjenden të sistemuara, ruhen në skedarë me emërtesa që mbajnë gërma kapitale.

Pizhama, simetri dhe disiplinë.
Pjesën tjetër të gjumit që tepron e konservon të paketuar në kthinat e errëta të trurit.

Ndërsa autori, djersitur e drobitur, ikën i lodhur nëpër pyllin e larë prej brymës së agimit, në kërkim të një shtegu të mundimshëm që të çon tek ngjizja, tek forma e duhur gjuhësore. (Ka ndjesinë e gjahtarit kur ndjek prenë). Vrapon pas asaj gjëje të patrajtë që fshihet nëpër mjegull. Ajo është delikate, e hollë dhe vrapon me sandale ere nëpër të çara prozhmesh.

I lumtur prej dhimbjes së kërkimit a ndoshta dashurisë me të panjohurën, ai shtjellet i plagosur në ekzistencën e tij.

Palëvizur.

Eshtë i shqepur.

Kapakët e syve mezi e mbajnë peshën e materies së sapoprekur.

Për tjetrin, vjen ora e zgjimit me kujdesin gravitacional të përpikmërisë dhe rregullit.

Pak fiskulturë. Tualet, makinë roje, kravatë e zgjedhur – dhe rendi i punëve të ditës që kërkon freski të sofistikuar.

Niset në punë.

Diku rreth orës dymbëdhjetë, në mjegullën e përzishme dhe shiun e hollë që shpon me mijëra gjilpërëzat e mendimeve të pasistemuara, shkrimtari fton zyrtarin për të pirë kafen e parë.

Ç’ditë mërzie sot …! e shpraz ankthin.

Prapë paske mëkatuar …? ia kthen vetvetja, rënë në grackë të pashpëtimtë.