Nga Faqja Kalendari Enciklopedik në Facebook

“Ata pinë një lëng elbi ose gruri, të fermentuar derisa të bëhet si vera; edhe ata që janë më afër kufirit blejnë verë. Nëse ua lehtësoni prirjen për të dehur duke u dhënë të pinë sa të duan, ata mund të pushtohen më lehtë me veset e tyre sesa me armë”.

Kështu na tregon Taciti për zakonet e gjermanëve.

Dihet se popujt e Veriut ishin konsumatorë të mëdhenj të birrës, mushtit por as vera nuk ishte e panjohur. Gjermanët ndoshta filluan ta blejnë atë nga tregtarët keltë, tregtia e të cilëve u stimulua nga kërkesa e rëndësishme e legjioneve romake përgjatë lumit Rhine. Shishja më e vjetër që përmban verë të lëngshme, e zbuluar nga një varr romak i gjetur pranë Speyer, Gjermani, daton midis viteve 325 dhe 350 pas Krishtit.

Edhe më në veri, në Skandinavi, duke pasur parasysh kushtet e vështira klimatike që nuk lejonin kultivimin e hardhive, vera vendase ishte në fakt një pije e bazuar në një përzierje kokrrash të kuqe dhe lëngu të thuprës.

Nga ana tjetër, situata për gotët është e ndryshme. Të vendosur pranë vijës së Danubit për më shumë se një shekull, me kalimin e kohës ata kishin mësuar të njihnin produktet e Evropës Jugore. Vetë romakët u dërgonin atyre sasi të mëdha verërash, pothuajse gjithmonë me cilësi shumë të dobët, për të zbutur marrëdhëniet shpeshherë konfliktuale. Pas pushtimit të Greqisë në vitin 396, vizigotët e Alaric padyshim ishin në gjendje të shijonin verërat më të kërkuara të Jugut, zakonisht të destinuara për fisnikët, senatorët dhe zyrtarët e lartë.

Një dekret i shekullit të 5-të, në kulmin e pushtimeve barbare, i dha fund këtij shkëmbimi tregtar dhe kulturor duke ndaluar shitjen e verës jashtë vendbanimeve romake.

“Valamir kapi filxhanin dhe piu një gllënjkë, duke e pirë me qetësi dhe duke thithur aromën e saj.
“Hadrianum, e kam gabim?”
Dy këshilltarët shkëmbyen shikime të habitur. Honorius buzëqeshi.
“Një barbar që di për verën. Më pëlqeni, vizigot.”