Nga Mimoza Prifti

Mengjesin e sotem, kam privilegjin te jem ne shoqerine e nje zonje te rralle. Po po, teper te rralle.

Mes jeshillekut qe pikon lot’n e qiellit, veshur ne te bardha, mbeshtetur ne shkopin e saj te erret, engjell duket zhduket monopateve. Dite-nate siluete shfaqet mes pemeve me e bukur se kurre; floke arte, sy ujte, buzeqeshje feminore, ne trup perendeshe.
Rrudhat e shumta syve, buzet e cara nga dhimbja, miresia qe i shperthen syve, nje veper arti ne vetvete; ata jane shoqeruesit e saj besnike, te perhershmit, pa te cilet nuk mund te kuptoje jeten.

Dhimbja kjo pjese e pamohueshme e pervojes se saj, asaj njerezore. Penelata e formesimit, ngjyres, drites, erresires. Forca e ngushellimit, ankthit, ringritjes. Energjia e rrugetimit, ngjitjes, zbritjes, udheheqjes, sfides. Burimi i pashtershem i mencurise qe ne momentet me te erreta shpirtin e zhvesh ne art. Dhimbja nuk eshte fundi, eshte hapi me i rendesishem i ndjeshmerise dhe egzistences njerezore. Eshte oazi ku shpirti dhe lumturia burojne.

Sot kam privilegjin te jem ne shoqerine e nje artisteje, nje piktoreje qe dhimbjen e perditshme e derdh telajove. Dhimbjen e saj, te tjetrit, tonen, tuajen, dhimbjen mbare njerezore. E hyjnizon ate, e kthen ne art. Me art solidarizon shpirtrat, kuron ndjeshmerine, sheron dhimbjen. Sepse Ajo ndjen, sepse Ajo eshte krijese sociale, humane.

Dhimbja sociale eshte me e forte sa ajo fizike, madje mund ta shkaktoje ate. Ndarja e pervojave te dhimbshme ndihmon ne lehtesimin e tyre, ndihmon ne bashkepunimin dhe harmonine njerezore, ndihmon ne shmangien dhe mosperseritjen e traumave. Ndihmon ne kthimin e plageve ne sakrifice e ne lumturi.

Dhimbja eshte arti dhe filozofi me i madh i jetes. Prej dhimbjes vijme ne jete, prej saj jemi njerezore.
Le ta ndajme se bashku dhimbjen sociale, per te qene me prane njeri tjetrit, per te sheruar dhe lumturuar se bashku.

Shoqeria shqiptare ka trauma te mbartura te forta, trauma qe po nuk u ndane e po nuk paten ndjeshmerine shoqerore, do te jene mallkim i perhershem i saj.

Le te jemi njerezore ne dhimbjet dhe gezimet tona.

(une po vazhdoj rrugetimin me piktoren, engjellin e dhimbjeve njerezore)