Nga Mimoza Prifti

Kur lexoni nje liber e gjeni veten, a mendoni se shkrimtari e ka shkruar librin per ju?

Kur lexoni nje shkrim e gjeni veten, a mendoni se shkruesi e ka shkruar shkrimin per ju?

Kur lexoni nje poezi e gjeni veten, a mendoni se poeti e ka shkruar poezine per ju?

Shume lehte per te gjykuar, por teper veshtire per te lexuar e depertuar thelle vargjeve e rreshtave.

Leximi eshte proces mendor i nivelit me te larte, eshe dinamike midis mendesise dhe tekstit te shkruar.

Te lexosh apo te te lexoje shkrimi, kjo eshte pyetja. Kjo eshte arsyeja, kjo eshte dhe pergjigjja pse jo cdokush lexon.

Leximi kerkon motivim, perqendrim, vemendje, perceptim, imagjinate, vetenjohje, mendim te vetedijshem dhe kritik.

Leximi e zhvillon njeriun, zhvillon aftesite dhe pasionet e tij.

Leximi i nje poezie, i nje shkrimi, i nje libri, eshte qindra vite larg ndaj pasqyres se “leximit” qe ofrojne media apo rrjetet sociale. Cuditerisht lexohen banalitetet, bejtet e rendomta, vargjet qe shoqerojne lakuriqesine apo nje imazh ndjelles femre, rreshta qe shoqerojne “VIP”-a apo viktima.

Terheqja vizuale, efekti i nje historie, qenesia ne rrjet kurresesi nuk mund te vihen ne peshore me artin e vertete te shkrimit.

Ne se nuk mundesh te ulesh e te lexosh nje liber, ne se nuk njeh psikologjine tende te leximit, ne se lexon vetem cfare domosdoshmerisht te kerkohet, atehere mos thuaj qe lexon.

Leximi te prezanton ne fjalen qe flet, ne mendesine qe shpreh, ne kulturen dhe qetesine qe transmeton.

Kam degjuar shpesh njerez te penes qe pyesin, pse ka rene leximi i librit?

Do tu pergjigjesha thjesht: ka rene ndjeshem numri i lexuesve te mirefillte, ka rene filtri i nje shkrimi te vertete, librarite dhe rrjetet sociale jane mbushur me bejte e zhgarravina.

Kaq ne minorance te vertetet e penes dhe leximit.

Po kaq dhe mendesia qe i shoqeron.