Nga Andris Lleskai

As i nënës, as i njerkës
————————————

Si fëmijë
më kanë ushqyer
me një gji të bardhë
e një gji të zi.

Një çilimi
që uria e ka gërryer
do ia shkrepë me të qarë,
do ia shkrepë me ngashëri.

Dhe që bebe, e di,
më kanë gënjyer
sa herë uria më ka marrë,
kur mungonte ime më në shtëpi.

Më kanë dhënë të pi
duke mi shkëmbyer
gjendrat e qumështit gjitar
me të cilat më jepnin gji.

Por mamaja në fshehtësi
kur jam rritur më ka rrëfyer
se më gjente të etur e tharë,
në babëzi për pangopësi,

se sado më bënin dredhi,
sytë me napë mbërthyer,
që fëmijë me nuhatje kam parë
ç’është gjiri i bardhë,
e çfarë gjiri i zi.