Nga Eris Rusi

Mëngjesi vjen me ëndrra të çuditshme, sa herë që është ditëlindja e nënës sime. Gjithmonë e njëjta ndjesi, sikur je ende i vogël, gjithçka rrotull teje është shumë e madhe, e panjohur dhe e mistershme. Vetëm zëri I nënës, pastaj përqafimi i saj, të qetësojnë e të rikthejnë besimin tek gjërat.

Pastaj hap sytë dhe e kupton që nuk është më ajo kohë kur nëna na gjendej kudo në shtëpi mua dhe motrës sime të vogël, Nadias. Kanë kaluar vite, e tani e para që i jep përqafimin dhe e mbush me jetë është vajza ime Siandra.

Kanë kaluar vite dhe kur bisedojmë tani, ajo flet sepse ka nevojë të flasë, e unë dëgjoj duke menduar si mund t’ia bëj më të lehtë ditën.

Gëzuar mami Egla, ti, që ndan gjithçka me ne, por jo lodhjen, trishtimin, as dhimbjen ndonjëherë, ti që je ekuilibri i tre botëve, të babit, të Nadias dhe times, ti që je buzëqeshja e parë për Siandrën, Teon dhe Kroin e vogël, u bëfsh 100 vjeç ti që i jep kuptim gjithçkaje!