Poeti dhe përkthyesi përmetar, Sinan Vaka, rikthehet sërish pasi ka “bredhur” si i dehur në rrugicat e poezisë. Me vargje të bukura, me aromë trëndafilash ai na fut në botën e ideve hyjnore.

TRËNDAFILI

Moj, formë e vjedhur nga idetë hyjnore,
I falem shpresës .
Shikoj vyshkjen tënde, vyshkem edhe vetë,
Kur çelin mëngjesit margaritarët e vesës
Unë vjedh aromën, si i dehur nëpër fletë .

Kush? Kush nuk është skllavi yt !
Kur kanalet e limfës ndezin hijeshinë, metaforën ,
Ndjej zhurmë hapash në koridoret e shpirtit
Dhe dehem e në delir joshem me kurorën .

EMRAT TANE

Ta ruaj emrin nëpër ca dyer të memorjes
Çuditërisht ,nga vetëdija shumë rrallë çelen,
Sepse jetojmë kohë të ngutura dhe vetëm prehjes
Ndriçojmë ndërgjegjes rrallëherë fotot që ngelen.

Të larguar në jetë rikthehemi, vetëm buzëqeshje
Dhe nuk kërkojmë kurrsesi shkaqet përse u ndamë,
Duke ruajtur sekret kohëve fshehur në heshtje,
Dhimbjen që kemi dhe emrat tanë.

SHPAGIMI

Në çlodhjen plagë të mesnatës
S’e gjej dot paqen e dëshiruar,
Si teh vrastar për shpirtin plasës,
Përgjon një shpirt i paharuar.

“S’të kam haruar”, – them me vete
Në mjegullsi, në tis të hirtë ,
Dhe zgjas dy duart…. “ ah, ku vete ?”
Që ikën kaq e pamëshirtë…

AJO IKU

Ajo iku … gjithnjëlloj
Vazhdoj mendimin tim,
Por mbrapa kohës kur shikoj
Ndjej shpirtin në lëndim.

Ajo iku … jam këtu
Nuk kam më shqetesime ,
Por kishte te ata dy sy
Një diell me shkelqime.