Sesioni i pestë plenar i Komitetit të 20-të Qendror të Partisë Komuniste të Kinës mbahet në fund tetori në Pekin, dhe vjen në një moment kur në qendër të vëmendjes së udhëheqjes kineze është një çështje që lidhet drejtpërdrejt me mënyrën se si drejtohet vendi: forcimi i mëtejshëm i vetëqeverisjes së plotë dhe të disiplinës së Partisë.

Në pamje të parë, kjo mund të duket si një çështje e brendshme organizative. Por në logjikën politike kineze, ajo ka një kuptim shumë më të gjerë. Lidhet me kapacitetin e Partisë për të qeverisur një vend me përmasat, popullsinë dhe kompleksitetin e Kinës dhe, mbi të gjitha, me aftësinë për të garantuar vazhdimësinë e zhvillimit dhe stabilitetin shoqëror.

Që nga Kongresi i 18-të Kombëtar i PKK-së, (2012) forcimi i disiplinës dhe vetëqeverisjes së Partisë janë vendosur në një pozicion të rëndësishëm në agjendën politike kineze. Tashmë, përballë ndryshimeve të thella në mjedisin ndërkombëtar dhe atij të brendshëm, udhëheqja kineze e konsideron të nevojshme që kjo qasje të vazhdojë me standarde më të larta dhe masa më konkrete.

Në këtë kuadër, ruajtja e udhëheqjes së centralizuar dhe të unifikuar të Komitetit Qendror, forcimi i kapacitetit afatgjatë të qeverisjes dhe ruajtja e lidhjes së ngushtë me popullin paraqiten si elemente të një sistemi të vetëm.

Por pse kjo lidhet me zhvillimin ekonomik?

Sepse për Kinën stabiliteti politik dhe zhvillimi ekonomik nuk shihen si dy procese të ndara. Një ekonomi e madhe ka nevojë për një mjedis të qëndrueshëm, ndërsa stabiliteti shoqëror ndikohet drejtpërdrejt nga punësimi, të ardhurat, mirëqenia dhe mundësitë e zhvillimit.

Kina sot përballet me sfida të ndryshme. Rritja ekonomike është më e ndërlikuar se në dekadat e mëparshme. Në të njëjtën kohë, ekonomia kineze po përpiqet të kalojë drejt një modeli më të mbështetur në teknologji, inovacion, konsum të brendshëm dhe zhvillim me cilësi më të lartë.

Në një situatë të tillë, qëndrueshmëria e politikave bëhet e rëndësishme. Në këtë logjikë, stabiliteti nuk kuptohet thjesht si mungesë trazirash apo krizash. Ai lidhet me vazhdimësinë e politikave, me aftësinë për të menaxhuar problemet dhe me krijimin e kushteve ku ekonomia dhe shoqëria mund të zhvillohen pa ndërprerje të mëdha.

Këtu hyn edhe ideja e disiplinës së Partisë. Ajo nuk paraqitet vetëm si respektim i rregullave të brendshme, por si një mënyrë për të ruajtur funksionimin e një strukture që drejton një vend me më shumë se 1,4 miliardë banorë. Të qeverisësh një vend të tillë, me një territor të gjerë, zhvillime të ndryshme rajonale dhe një ekonomi me peshë globale, do të thotë të përballesh çdo ditë me një shkallë kompleksiteti që nuk mund të krahasohet lehtësisht me atë të shumicës së shteteve të tjera

Për Pekinin, përgjigjja lidhet me disa elemente që shkojnë së bashku: një Parti të disiplinuar, një shtet me kapacitet të fortë qeverisës, politika ekonomike të qëndrueshme dhe një lidhje të vazhdueshme me popullin.

Në këtë kuptim, disiplina e Partisë nuk shihet si një çështje që qëndron më vete. Ajo vendoset në të njëjtin zinxhir me qeverisjen, stabilitetin dhe zhvillimin ekonomik. Disiplina synon të forcojë qeverisjen; qeverisja të ruajë stabilitetin; dhe stabiliteti të krijojë kushtet që zhvillimi të vazhdojë.

Në fund të fundit, pas termave politikë dhe institucionalë që përdoren në dokumentet kineze qëndron një çështje shumë konkrete: si të ruhet vazhdimësia e zhvillimit të një vendi gjigant, ndërsa bota përreth ndryshon me shpejtësi.

Pikërisht këtu qëndron rëndësia e këtij diskutimi: pas një koncepti politik që mund të duket abstrakt, në fakt qëndron një pyetje shumë konkrete për të ardhmen e Kinës…si të vazhdojë të zhvillohet, të ruajë stabilitetin dhe të përballojë një botë që po ndryshon me shpejtësi.

Për të parë videon e plotë klikoni këtë link të CGTN