Nga Laura Olldashi

***

Leksione gjethesh

Pikëza të rëna mbi të sipërmen qetësi. Thellësia mbetet në zhurmë.

Shpirti është sferë. Rrotullohet, del nga aty për të prekur qiejt e hapur.

Mund të humbi fluturimin e mësuar përmendësh, dhe të bie me forcë mbi rrugë.

A ka forcë shpirti? Çfarë përplaset mbi tokën e thatë?

Një flutur më rrotullohet ndër sy. Është ajo, që dikur ishte brenda meje por tani ka vdekur. Është munduar të më hyj përsëri por nuk e di si ngjallen gjërat. Pastaj koha më shtyn në të tjera veprime, mendime, ngjarje. Më merr me vete dhe bëhem një brenda njëqindëshit.

Fytyrë e verdhë, e shtyrë nga era.

pak më tej…

pak më tej…

pak më tej…

Ti je në dritaren e vjeshtës dhe sheh lëkundjen e gjërave që s’bien. Dritare e madhe. Poshtë një kopshti, rrethuar nga fasada të vogla ndërtesash. Tavolinë e zezë prej hekuri, dy karrige bosh dhe një dorë që shkund hirin e cigares. Pema në krahë që pothuajse prek xhamat.

Gjërat shihen nga larg për mos ti jetuar nga brenda.

Ti bën, çfarë ke bërë çdo vjeshtë. Vesh xhaketën e errët. Merr bastonin e drurit. Tërheq ngadalë kafenë. Ndër gishta shtyp cigaren dhe pleqërisht i afrohesh perdeve të bardha. I bindur, që perdet të ruajnë nga sytë e huaj. Janë aty për t’i vënë kufi vështrimit. Magritte e kishte thënë: një gjendje përpara syve apo të jesh ti gjendja!?

Ja edhe tani si tetëdhjetë vjet, vazhdon të shohësh jo me të njëjtin vështrim.

Objekti ndryshon sa herë vdesim.

Qetësia e ka një emër. Është rënia. Lehtësia e trupit pa asnjë gravitet.

Ti, në dritare mahnitesh nga forca që kanë gjethet në mos shkëputjen e tyre. Nuk dinë të jetojnë lehtë dhe të bien. Nuk dinë të marrin ringjallje të reja. Të lodhura nga ikjet.

– “Gjërat që rrinë, gjërat që rrinë, ato mbesin!” – i thotë një shpirt i vjetër që nuk i vallëzon më.

Ah, sikur ta dija si rrihet!

(punuar me mrekullinë e tingujve “Dancing souls”)

~ Lauraolld

1 Nëntor 2024