Nga Visar Zhiti

DHURATË DATËLINDJEJE…

E mrekullueshme dhe e beftë
na erdhi sot me postë një pikturë
në një korrnizë të bardhë, kryevepër
e një fëmijë 2 vjeç.

Na i dërgonin prindërit e tij, miqtë tanë të dashur, me një letër prekëse. Po shikonim ngjyrat si të kësaj stine, të parkut sigurisht, ku fëmijën e nxjerrin shëtitje, e blerta e gushës së një zogu dhe e kuqerremta me ca të verdhë në anë, të porsamarra nga dielli me gishtat e fëmijës 2 vjeç dhe të vendosura mbi tablo. Mahnitëse! Si pjesë e këtij pylli impresionist, si e shkruar me drurë, sipër lexohej: ATJON.

U pamë sy më sy gjithë ngazëllim.

– Gjeniu i vogël, – tha Eda ime.

Miku ynë na kishte treguar se ai i njihte tashmë gërmat dhe mami i vet veçse i kishte thënë se kë të shkruante të parën dhe kë më pas dhe ja, emri A T J O N me ngjyrat e një përralle.

Foshnja, – e pamë në fotografi, – te dyja duart i kishte të llangosura me bojërat, si vepra arti dhe ato, edhe gjunjët e veckël, sa bukur, me bojëra dhe ata, pikturë në trupin e tij, siç bëjnë ca piktorë pasionantë të mëdhenj, që pikturojnë me duart dhe me trupin, po sa është ai, i gjithë sa një pëllumb i bardhë.

Do jetë shtrirë mbi pikturën e tij? Dhe që të ngrihej, do t’i kenë thënë: eja, shpirt, të hash qumësht me biskota! Në pikturë vërtet ka dhe ngjyra qumështi…

Ndjenim flatrat që sollën te ne pikturën, në pragun e një dite aq të shtrenjtë…