Nga Valbona Kolaveri
BABËS
Jam ndry ,
me zemër të harlisun,
burgut të vetmisë,
mendimeve për ty
E si gur,
tretun thellë në Bunë,
po mytem
nga pak nën mall
Asgja ,
nuk ma ban
ma të thjeshtë,
largesën tande
Ta dish
rropamë qiejsh,
më kërcasin mbi kry,
n’vetima kujtimesh,
kur lutèm për ty
Çdo natë ,
brengash,
lotët ti derdha shirok
vargut,
sa me t’përmend
atje,
ndër vise t’mbrapshta
Më thuj,
andrrash të shprishuna
shpirt,
atje me gur nën kry,
si ke ken bab ?
***
MERRMINI TË GJITHA
Merrmini të gjitha,
Heshtjen time në e doni,
E keni çengelesh varur
Buzëqeshjesh të ngrira,
Arlekinësh,
Mu desh ti ngjyeja
Buzët ngaherë
Me këtë bojë,
Vlen ,
Kur si zonjë përshëndetesh,
Të mos gërthitësh ,
Mjafton
Merreni idealin tim,
Ndershmërinë ndaj vetes
Dhe të tjerëve,
Atë ma përbuzën modernët,
Atë që,
Me njëmijë e sa betime nderi,
E valvita sa munda gjithë jetën
Si vyrtyt,
I juaji le të mbetet
Nëse vlen akoma,
Mua flamujjtë e saj mu grisën
Stuhive të kohës
Merreni hajmalinë time,
Fjalën,
Veç mos e murosni
Gjinjtë ti kullojnë gjak,
Gurët tia hedhin,
Mediokrët ,
Të pavlerët,
Ata që nxijnë
Çdo fletë
Merrmini të gjitha deliret
Madhështive,
Nuk i desha kurrë,
As të pabesët
Që të mbërthejnë në të tyret
Pabesitë
Ti kem të gjitha këto
Nuk më duhen,
I druhem të gjithës,
Kur nuk kam qetësinë,
Për bishti zvarritem ,
Si kali që rrotull i sillet vdekjes
Ua jap pa më të voglën mëdyshje
Të gjitha ,
Më besoni,
Dilemat i zhduka
Hamëndjeve të rrudhura ,
Kohëve pa zot,
Silikoni
Jetoj pa të gjitha vyrtytet,
Edhe veset,
Do çmendesha fare
Po të mos më merrni
Të më hidhni tutje,
Trishtimin,
Këtë kush ka guximin
Të vijë të ma marrë?
A më dëgjoni.
***
GACË E FLAKË
Sonte,
Hëna puth Mërkurin,
Unë ,
Po pres të më puthë lumturia,
Qoftë edhe për pak çaste
Të mi ndrijë sytë thërrizë
Sa ti takoj buzët,
E ti mbyll sytë,
Ëndrrash
U shkërmoftë e pamundura
U bëftë shi yjesh,
E gacë e yllit tim,
Flakë le të ndizet
Le të vendosin
Zotat e puthjeve,
Po pres t’më hapen
Porta qiejsh,
Duroj ,
Mes gazit në buzë
Vesh më vesh…
***
SI NË KOHË TË ZAMANIT
Si në kohë të zamanit,
Unë,
Mbesa e Zamanes,
Po du ndër kroje
Me la shpirtin,
E me zemër
Tē mbështjell gjithë arnajtë
Shtigjeve,
Të ec me erën
Që më puth flokët,
Shkëmbinjve tu ngjitem,
E të rrok botën
Të harlis me barin
Ti marr erë tokës,
Të ngjitem majë pemëve,
Ashtu si dikur e vogël
Të mbledh puthje mëngjesi
Aty ku bie vesa,
Të mbështjell dashninë
Krahëve,
Me të rënë nata
Si në kohë të zamanit
Unë,
Mbesa e Zamanes
Të parëve t’ju kujtoj shpirtin,
E t’ju puth kujtimin
Rrënjëve të mia
Ku truri më zeteket,
Unë ,
Jam bija juaj,
Si atëherë,
Dhe sot ,
Unë rrjedh gjakun tuaj
