Në zemër të përqafimit të heshtur të galerisë, u shpalos një shkrirje unike një testament për një premtim të thurur në lidhje familjare, ku telajo takohej me kadencën e vargjeve. Ekspozita, e kuruar me synim delikat, pati bashkëpunimin shpirtëror të një piktori Helidon Haliti, një djali dhe një poeti, Faslli Haliti babai i tij i ndjerë.

Dhoma fliste me nuanca dhe strofa, një dialog midis të prekshmes dhe të përkohshmes, ndërsa vizitorët enden nëpër odisenë vizuale dhe lirike. Në mure dolën figura nudo, të zhytura në shkëlqimin eterik të një palete të heshtur. Goditjet flisnin shumë, duke i bërë jehonë vulnerabilitetit të formës njerëzore, të ndërthurur me forcën që rrjedh nga kujtesa e dashurisë së babait.

Çdo pikturë dukej se rrëfente një kapitull të premtimit, një pakt të heshtur midis brezave. Dora e aftë e të birit i bëri homazh trashëgimisë poetike të babait. Figurat nudo, jo thjesht trupa në pëlhurë, por enë emocionesh, treguan përralla për qëndrueshmërinë, dashurinë dhe kalimin e kohës.

Të ndërthurura me kanavacat, muret dëshmonin vargjet që dikur rridhnin nga pena e babait. Çdo poezi, një jehonë nga përtej, rezononte me ndjenjat e një njeriu që ishte larguar që atëherë, por që vargjet e tij i la si pëshpëritje në erë. Krahasimi i vargut dhe vizionit krijoi një rezonancë harmonike, duke mjegulluar linjat midis të prekshmes dhe të paprekshmes.

Ekspozita u bë një pelegrinazh për ata që kërkonin ngushëllim, një vend i shenjtë vizual dhe poetik ku pikëllimi shndërrohej në një valle intime me bukurinë. I biri, tashmë edhe artist edhe kurator, thuri fjalët e të atit në tapiceri vizuale, një dëshmi e qëndrueshmërisë së një premtimi që kapërceu kufijtë e jetës dhe vdekjes.

Teksa vizitorët zgjateshin, duke përthithur shkrirjen e formave nudo dhe vargjeve poetike, një atmosferë katartike mbuloi hapësirën. Premtimi i bërë i dukshëm, i biri jo vetëm që kishte ruajtur thelbin e fjalëve të të atit, por u kishte dhënë atyre një jetë të re, një formë të re.

“Elegjia në goditje peneli” qëndronte jo thjesht si një ekspozitë, por si një testament i gjallë i fuqisë së qëndrueshme të premtimeve, alkimisë së pikëllimit dhe vallëzimit të përjetshëm midis të dukshmes dhe së padukshmes. Në penellat dhe vargjet, premtimi jetoi, një urë midis botëve, një festë e jetës dhe një eksplorim i bukurisë së thellë që gjendet në bashkimin e artit dhe përvojës njerëzore.