Nga Mimoza Prifti

Rruga gjarpëron mes malesh të lartë e gjelbërimit mahnitës përgjatë luginës së Vjosës.

Legjenda thotë që dashuria e Vjosës cau mes per mes malet, shtroi shtratin duke latuar gjoksin e tyre, veshi krahët me gjelberim e së fundmi nisi këngën e saj të dashurisë.

Zoti, kur e morri vesh, diellin derdhi gjithandej, ngriti një dolli me shenjtorët e tij dhe bekoi dashurinë e tyre duke e pagëzuar me emrin “Përmet”.

Thonë që Zoti e pikturoi këtë dashuri, duke u kujdesur në cdo detaj: këmbët tja lagnin ujërat e Vjosës, trupi ti mbështetej malit, enkas rrokullisi një shkëmb e nishan ja vuri ballit, kryet ja lartësoi qiellit dhe për kurorë i vendosi qeleshen me deborë të Dhëmbelit.

Në trup derdhi bredha e selvia, rrush e qershia, e mes tyre Zoti ndërtoi shtëpizën e tij.

Damarëve të qytetit mbolli mimoza dhe blinj, trëndafilë e borzilokë. Që djemtë të thurrnin kurora me lule për vashat; vashat tu përngjanin luleve, të aromonin e të dhuronin dashuri.

Në këtë qytet, me trëndafilat e dhuruar, vajzat përgatisin ujë dhe parfum trëndafili. Petalet së bashku me ujin e malit kalojnë në njëqind pllaka guri, dhe mes këngës së vajzave pikë pikë derdhet uji i trëndafilit.

Cdo mëngjes të diele, vashat lajnë fytyrën me ujë trëndafili, veshin fustanin e pagëzimit, dhe me një tufë borzilok në dorë nisen drejt selvive, aty ku Zoti me shenjtorët e vet vështrojnë qytetin.

Në kthim, qeshin e lodrojnë së bashku, duke i dhëne qytetit frymë dhe jetë.

Askush tjetër nuk njihet për pastërti dhe gatime sa zonjat e këtij qyteti, askush tjetër nuk njihet për verën e rakinë sa zoterinjtë e Përmetit.

Askush tjetër nuk njihet për urtësi dhe mikpritje sa përmetarët. E kush nuk u ndje Mbret ne derë të tyre?

A do të rrosh e të jetosh si Mbret, shko e jeto në Përmet!