Nga Dash Frashëri, moderator i grupit “Përmetarë në Vite”

Dr. Bujar Ramajn e konsideroj mikun tim më mistik.

Me një mister që fshihet pas një fytyre ëngjëllore. Të bekuar nga zoti! Të cilit ai i beson. Dhe shkruan për të. Argumenton. Të bind!

Në fakt, edhe pse ai nuk është një permetar “14 karatësh” në orgjinën e tij – ai ka lindur në Shkozë të Vlorës, dua ta uroj në 70-vjetorin e lindjes në emër të grupit “Përmetarë në Vite”.

Për më tepër që Shkozën dhe Përmetin e lidhin ujërat e Lumit Vjosa, lumit të egër të Europës, por me që në valët e tij lahen njërëzit më dashamirës dhe BUJARË.

Bujari e ka merituar prej disa dekadash “pasaportën” e qytetit më të bukur në Shqipëri.

Dhe kjo falë Mozës së Ing. Jorgo Thomollarit. Bashkëshortes së tij. Një prej vajzave më të hijshme të Pëmetit të viteve 1980, por që nuri i saj shkëlqen edhe sot e kësaj dite!

Bujari është dhëndri i rrugës sime. “13 Shtatori”.

Vetëm 30 metra i ndanin shtëpitë tona. Moza, bashkëshortja e tij, jetonte në njëjtën ndërtesë ku banonte edhe Klara Kreci Apostolatu, një prej dy administratorëve tëe grupit “Përmetarë në Vite”.

Ushtarak model. I këndshëm në bisedë. I hapur edhe për temat e ndaluara të kohës para ndryshimit të regjimit. Demokrat në shpirt.

Sa herë që takohemi në Tiranë, mësoj shumë prej tij. Kuptoj botën e madhe të një akademiku, të cilin edhe shkrimtari i madh Ismail Kadare e vlerëson me respektin që e meriton. Pa përmendur, këtu miq të tillë si poeti Sadik Bejko apo arkitekti Vasil Gjika.

Bujari është një besimtar i mirë.

Po postoj vetëm këtë status të tij të postuar në llogarinë e tij në Facebook.

Nje njeri i Zotit ka thene: “Në këtë libërth, kam ndërmend t’i tregoj botës se epoka jonë, sa më shumë është zhvilluar nga ana materiale, aq më shumë ka rënë nga ana shpirtërore, madje shpirtrat nuk e kanë më as durimin për të ndierë vërtetësitë fisnike. Po t’i hedhim një sy të vëmendshëm gjendjes së njerëzve, do të dalim në përfundimin se një forcë shumë tërheqëse fshehtas po i ndjell ata drejt rënies, saqë ata po lëvizin çdo çast e më shumë drejt një gremine, të cilën, me fjalë të tjera, mund ta quajmë si “gjendja më e ulët”.

Vajza e tij, Alketa Ramaj, është ndër piktoret më të talentuara në Shqipëri. I kam parë disa punë të saj. Të shkëlqyera. Me penelata të bukura, si vetë ngjyrat e qytetit të luleve, Përmetit. Me një individualitet të spikatur, një filozofe arti.