Nga Sonila Strakosha

Ja dhe një gjethe tjetër ra, u dorëzua

U shkëput nga pema, iku, fillikat

Toka mbulohet me fantazi të re

Ndërsa pema zbehet, zhvishet, ndërron formë.

Çdo prag vjeshte keshtu më vesh e zhvesh Dhe mua

Më mbulon me ndjenja që ndryshojnë

Çdo çast

Ka te ngjarë që zgjimi më gjen të trishtuar

E më pas frymëzimi më zapton pa shkak

S’di a t’i kënaqem ngjyrave që ndërrojnë

Apo t’i strukem vetes në ditët me shi

Era që lëviz me gjethet kur bien

Herë më ngazëllen, herë më jep bezdi.

Nis dhe ngatërrohet entuziazmi i fshehur

Me zhurmën e pabesë, kryeneçe,

Të një ikjeje pa kthim

Çdo fillim vjeshte nuk di se çfarë dua

A t’i strukem melankolisë së vetes

A të kërkoj diku një tjetër përqafim.